Gouwe Ouwe 2007

Aan de boot ligt het niet meer daar zijn we het alle drie over eens. We hebben praktisch alle hoog- en hard-lijntjes wel op de juiste plaats zitten, de variabelen tot het absolute minimum beperkt en de romp is optimaal getuned, dus blijft er over het minst bekritiseerde gedeelte aan boord, namelijk wijzelf. Persoonlijk vind ik mijzelf echt de allerbeste, dus blijven er over Brent en Arthur. Het was even slikken voor de heren, maar na ampel beraad waren we tot de conclusie gekomen dat hun uitzonderlijk goed geconditioneerde lichamen het begonnen te verliezen van de zwaartekracht. Het jarenlange successievelijk tot zich nemen van de geneugten des levens had zichtbaar zijn vruchten af geworpen. Het zat nog wel eens in de weg als het hangvestje weer een tikkie losser moest of toen die keer dat wij ons realiseerde dat we rondvaren met zwemvesten die gekocht zijn in de tijd dat we nog op de middelbare school zaten. Het mag duidelijk zijn dat in die tijd er beduidend meer water voor nodig was om de badkuip tot de rand toe gevuld te krijgen dan nu. Vol enthousiasme zijn we naar de sportschool getogen en Brent ging er zelfs nog bij hardlopen. Arthur die op zich al een oermens is deed op zijn manier ook vrolijk mee. Ik persoonlijk trek nog bomen uit de grond met mijn blote handen, dus voor mij is zo’n sportschool totale onzin, maar om het moraal niet te ondermijnen schikte ik mij in de rol van barmhartige Samaritaan. 

Dat moet wel fout gaan hoor ik u denken.

Een zweepslag, gekneusde rib en een tennisarm verder verschenen wij aan de start op de kralingse plas. Arthur moest revalideren in Barcelona en dus Fokke (kluifje) Lucas ingevlogen. Deze hotshot gaat het helemaal maken in Engeland en zal binnenkort waarschijnlijk voor ons niet meer te betalen zijn. Toen Fokke nog gewoon fokke was voer hij voor het eerst met ons mee tijdens de Holland Friesland wedstrijden omdat broerlief DirkJan zei dat we wel wat aan hem zouden hebben. Nou, dat wilden we graag meemaken, maar toen hij eenmaal aan boord was sloeg gelijk de verwarring toe. Nog steeds vind ik het onbegrijpelijk dat twee volwassen mensen hun zoon en toekomstig fokkemaatje op de poon, Fokke kunnen noemen, maar goed we leven in een tolerante maatschappij, moet kunnen. Bij ons aan boord van de 87 in het heetst van de strijd, Fokke vragen of hij de fok door wil halen dan is dat vragen om moeilijkheden. Dus om in simpele zeiltermen te blijven, driemansboot, voorste man, grootzeil, fok, kluiver, kluif, kluifje. Nee, niet als de zus van Patrick Kluivert, die zo lekker kan ……….., maar met een f. Gewoon kluifje, prima en hij luistert er ook naar. Geweldige gozer trouwens met veel zeilintelligentie en een prettig gestoorde kijk op het leven, maar dat ter zijde. Wij in die Rotterdamse hofvijfer, het poeltje van Fortuyn, het groen omzoomde bord met soep samen met nog een stel absolute helden 14 boten in het totaal. Rob (140) en Mark (144) zeilden goede wedstrijden zij werden dan ook respectievelijk eerste en tweede met een gelijk aantal punten, maar wij waren natuurlijk veruit de beste. Dat we niet gewonnen hebben, lag uiteraard niet aan ons, want zeg nu zelf wij varen het hoogst en het snelst van iedereen.

Een toilet dat doorgespoeld werd in een aanpalend flatgebouw veroorzaakte onverwachte 

turbulentie, een afstammeling van het monster van Loch Ness probeerde op onze boot destructief onderzoek te plegen en of het allemaal nog niet erg genoeg was zorgde het schutten van de sluis voor een raadselachtige onderstroming en wie verteld ons wat? Al deze ongrijpbare factoren hebben ertoe geleid dat er absoluut geen sprake is geweest van eerlijke wedstrijden en dat wij dus totaal ten onterecht derde zijn geworden. Wij hebben er alles aan gedaan om deze wedstrijden winnend af te sluiten, we hebben de snelste boot, de slimste bemanning met de best getrainde lijven en dan worden we zo genaaid. Nu ik er over aan het schrijven ben maak ik me weer kwaad en dat is allemaal jullie schuld. We zijn “g…verde go…ver” derde geworden zonder dat wij er wat aan konden doen en dan moet ik ook nog een stukje schrijven dit is pure zelfkastijding en daar baal ik ontzettend van. Ik vind dan ook dat wij hadden moeten winnen en niet Rob, die heeft toch al veel te veel prijzen. Wat moet hij met al die troep, waar laat hij het eigenlijk. Ik heb gehoord dat hij speciaal voor zijn prijzen een huis heeft laten bouwen in België, wat een onzin. En die Neeleman dan, nou dat is ook al zo’n inhaal, laat een ander ook eens een keer. Geef gewoon toe dat wij de beste zijn en erken dan ook je meerdere en doe toch niet zo je best om steeds maar weer te bewijzen dat je sneller kunt dan wij. Trouwens als dat allemaal nog niet genoeg is, dan snap je toch ook wel dat wij veel blijer met een 1^e plek zijn dan jullie. Voor jullie is het de zoveelste prul die je mee moet zeulen naar huis om vervolgens in een doos in de garage te zetten. Bij deze heb ik besloten om met de voorbereidingen te beginnen en ga ik mij van de week een zelfbouw prijzenkast van Ikea cadeau doen. Dus Rob, Mark en al die eikels die zo nodig voor ons willen varen, stop met proberen, het heeft geen enkele zin.

Peter Bijlard, Regenboog 87