Op 20 november 2025 overleed Jodocus Boomsma.

Jodocus maakte niet alleen heerlijke Beerenburg, maar maakte het ook mogelijk dat Regenboog 72 in 1998 kon worden gerestaureerd bij Jachtservice Theo de Vries. In die eerste jaren was Jilko Andringa de stuurman. Sinds 2010 is schoonzoon Marinus Schouten de schipper/eigenaar.

Ook maakte distilleerderij Boomsma het mogelijk dat het Boomsma klassenevenement in Grou kon worden georganiseerd. Velen van ons hebben nog steeds die mooie grote flessen Beerenburg staan die door de firma Boomsma als prijs werden aangeboden.

Dit klassenevenement was een initiatief van Jilko Andringa (oud Grouster) en Lex van Drooge.

Lex is ons helaas ook ontvallen op 21 januari 2026.

Lex begon zijn Regenboog carrière in 1979 in de Regenboog 105. Later in 1986 kocht hij de 77 van Minne Koopmans en hij hield de Iris tot 2024. Hij verruilde de boog voor een Fries boatsje bij Bouw van Wijk jr.

Lex was een goede en rustige zeiler die geen risico’s nam. Spijtig was het dan ook dat hij tijdens een Sneekweek in aanvaring kwam met twee andere Regenbogen en zijn fraai gelakte Iris zoveel schade opliep dat deze geverfd moest worden. Het deed hem pijn, maar moest later toch bekennen dat het schip na deze grote beurt wellicht iets sneller was geworden.

Lex en Ankie zochten vaak de rust op en lagen vaak voor anker op het Sneekermeer. Een aantal jaren geleden lag hij gelukkig in de haven op het starteiland. Bij mij ging door een ongelukkige manoeuvre de roestvrijstalen mik overboord. Lex zag dit, zwom naar mij toe en dook het ding uit het twee meter diepe water op. Op hoge leeftijd was hij nog zeer fit.

Jilko Andringa, ooit bij Lex als bemanning begonnen en Rogier Slopsema, vele jaren bemanning bij Lex, hebben beide een mooi in memoriam geschreven.

Mijn herinnering aan Lex van Drooge

Als jonge twintiger kwam ik veel over de vloer bij de familie van Drooge. Als snel werd ik uitgenodigd een keer mee te varen op de Regenboog 77. Dit was het begin van vele jaren bemannen bij Lex, en soms mocht ik zelfs sturen in de 77. Samen met Leen van der Meer, en soms andere bemanningen, deden we mee aan alle Friese wedstrijden, aan de Teamwedstrijden en soms ook aan de Kaagweek. Door Lex zijn eigen vriendelijke en bekeken ‘zeilstijl’ konden we zo nu en dan goed meedoen met de toppers en genoten we van de strijd. In 1989 waren we betrokken bij een spectaculaire Friese teamoverwinning op het Sneekermeer. Terwijl Douwe in de Sybesloot op de wal werd gezet, kregen wij de opdracht om clean door te varen en te finishen. Met een grote glimlach stuurde Lex de Iris over de rest van de baan en genoot hij van de prachtige strijd die wij achter ons zagen gebeuren. Toen we over de finish gingen bij het starteiland, ontving de Blauhuster Dakkapel ons met het Friese volkslied.

Door deze bijzondere relatie met de familie van Drooge en onze gezamenlijke hobby, hebben Heleen en ik natuurlijk ook een nauwe band en vriendschap met Regenboogzeiler Jan van Drooge opgebouwd. Samen zeilen en bemannen, borrels, feestjes, vakanties etc.. Mooie avonturen op de Friese en Hollandse plassen en soms ook op evenementen wat verder weg, zoals een mooie team-zeil-trip met Hollandse en Friese teamzeilers naar Cowes.

Een andere mooie herinnering die ik aan Lex heb is dat we, een aantal jaren later, samen in het Friese en landelijke Regenboog bestuur zaten en Lex met het idee kwam om een Regenboog Klasse evenement op de Pikmeer en Wijde Ee te gaan organiseren. Ik had net de mogelijkheid gekregen om in de Regenboog van Jodocus Boomsma te gaan sturen en Jodocus wilde graag zo’n mooi Fries evenement sponsoren. Samen met Lex, Heleen en KWV Frisia, hebben we een concept bedacht hoe we met regenbogen op dit kleine wedstrijdwater een mooi weekend konden organiseren. En zo ontstond het Boomsma Klasse Evenement, dat nu al 25 keer georganiseerd is

In alle jaren erna bleven we elkaar steeds zien en praten we altijd even bij over de mooie vakanties met de Grand Banks van Lex en Ankie, over het zeilen en andere mooie dingen van het leven. In de afgelopen jaren keek ik tijdens het wedstrijdzeilen altijd even rond of ik Lex en Ankie zag liggen met de sloep of GB bij de boei. Altijd even een hand of een duimpje, een fijne groet en een mooi teken van alles is ok. Helaas is dat nu dus niet meer zo, helaas niet meer even een kort praatje of een groet op het water. Maar de fijne herinneringen zullen altijd blijven.

Jilko Andringa

Lex

Sommige mensen laten geen luid spoor na, maar een diepe indruk. Lex was zo’n man.

Een rustige aanwezigheid. Iemand die niet op de voorgrond hoefde te staan om richting te
geven. Als dokter van Drooge stond hij voor zorg en toewijding, maar wie hem beter kende,
zag dat zijn betekenis verder reikte dan zijn vak.

Gastvrijheid was vanzelfsprekend voor hem. Faciliteiten delen, ruimte maken voor anderen.
Hij geloofde dat wat er is, gedeeld mag worden. Misschien was dat ook hoe hij in het leven
stond: niet bezitten, maar verbinden.

Geboren op 3-3, een datum die bijna symbolisch voelt. Evenwichtig. Alsof zijn unieke
blauwdruk al vroeg iets vertelde over wie hij zou worden: iemand met een eigen koers.

Voor het zeilen kon hij ietwat gespannen zijn. Niet uit angst, maar uit verantwoordelijkheid.
Toch droeg hij die spanning stil. Hij toonde die emotie niet. En zodra hij de Regenboog boven
zijn kiel had, veranderde er iets. Dan was er vertrouwen. In zichzelf. In zijn team. In het
samenspel van wind, water en mensen.

Na een wedstrijd werd er niet alleen nagepraat, er werd geanalyseerd. Met voorwerpen op
tafel werden de situaties opnieuw uitgebeeld. Niet om gelijk te halen, maar om samen te
begrijpen. Leren, verbeteren, groeien.

Zijn schepen droegen geen willekeurige namen. Ze vertelden iets.
Courage- moed, dapperheid. Iets waar Ankie en Lex zichtbaar trots op waren. Het was meer
dan een naam; het was een levenshouding.
Zijn Regenboog heette Iris. De brug tussen hemel en aarde. En in het oog regelt de iris de
hoeveelheid licht die binnenkomt. Misschien is dat wel precies wat Lex deed; licht doseren.
Rust brengen.

En dan was er zijn trouwe bruine labrador, ook Iris. Loyaliteit, warmte, eenvoud.

Lex liet geen groot vertoon zien. Hij leefde met aandacht, moed, met vertrouwen. En voor
wie met hem mocht meevaren, letterlijk of figuurlijk, gaf hij iets kostbaars.
Dank je wel Lex, dat je mij de gelegenheid hebt gegeven om mijn vrijheid en vreugde te
voelen.

Rogier Slopsema