Een Rotterdammer met een heel groot zeilhart is heengegaan.

Rob was vooral een heer.    Zakelijk een zeer succesvol ondernemer, die de zaak van zijn vader uitbouwde tot een landelijk opererende groothandel in gereedschappen en bouwmaterialen, dit alles met de hulp van zijn 2 dochters.

Een aimabel mens, altijd positief en vooral gericht op de toekomst.  Zelfs zijn eigen begrafenis had hij allang geregeld.  Als Rotterdammer lid van de Kralingse Zeilclub (KZC) en in 1978 Nederlands kampioen met Luc van Munster  aan de fok in de 16 m2 klasse.

Rob was al vroeg met het zeilvirus overgoten en heeft zelfs in de Olympische kernploeg in 1968 in Mexico deelgenomen met zijn Finn.    Na een aantal jaren succesvol in de Olympiajol te hebben gevaren werd er tijdens het 65 jarig jubileum van het Vennemeer aan de bar in de late uurtjes de beslissing genomen om de 116 van Jan van Staveren te kopen.    Gé Berg had als directeur van het Leidse slachthuis regelmatig contact met Jan van Staveren en ook Ton Zandbergen kwam onze zeilende worstenmaker regelmatig tegen, waarbij Jan het niet kon laten om de heren enthousiast te maken voor Regenboog 116.

In 1987 werd de Drie met Stuurman aangeschaft. Rob had uiteraard op de KZC al kennis gemaakt met de Regenboog, maar een regenboog zonder bemanning is geen doen.  Rob vond in Ton Zandbergen, Gé Berg en Ton van der Meer, allen lid van het Vennemeer, een drietal bemanningsleden die verknocht waren aan de watersport en bereid waren om zich te committeren aan een flink aantal weekenden zeilen per jaar.

Echter er was slechts één probleem: ze hadden alle drie nog nooit gezeild…!!!!!!!

Dit was vooral voor de concurrentie een prachtige gewaarwording.   Bij iedere boeironding was het feest en een verrassing aan welke kant de bemanning weer naar buiten zou komen Spinnaker alvast aan de wind hijsen was hun vaste routine..!  Rob zal ongetwijfeld wel eens slapeloze nachten hebben gehad, maar zoals eerder gememoreerd, hij bleef altijd een heer..! Al koste dat uiteraard wel moeite……!

Het was een vermakelijk stel, dat ontzettend veel plezier hadden in de boot maar zeker ook daarbuiten.  Maar gelukkig leerde de bemanning snel en was Rob een uitstekende leermeester. De heren kregen het snel onder de knie en de 116 werd een geduchte tegenstander.  Er ontstond een warme en hechte vriendschap.

Daarnaast was Rob inmiddels zo vertrouwd in de Regenboogklasse, dat hij werd gevraagd in het bestuur.   Vanaf 1989 als secretaris en in 1999 en 2000 als voorzitter.  Inmiddels waren de heren goed op elkaar ingespeeld en liep het team op rolletjes.   De prestaties waren dusdanig dat er ook andere zeilers zich kwamen aanmelden, wat sommige heren eigenlijk wel goed uitkwam. Bemannen in de regenboog is geen sinecure, immers.

Kees Barnard stond klaar om in te vallen en werd na uitgebreide testen goedgekeurd.  En Kees zou Kees niet zijn, hij pakte lekker door en kocht (zonder druk) de 116 in 2009.  En de drie met stuurman konden het niet laten en fêteerde de club na 22 jaar presteren op een fantastisch afscheidsfeest in de Kaag Sociëteit.  Eind goed al goed, tenminste dat dachten we..!!   Het lukte ons om Rob en zijn team nog één keer in een boog te laten stappen. Uiteraard met een bijzondere reden:  Het 100 jarig jubileum op het Comomeer in Italië, dat was voor de heren zo speciaal dat ze nog één keer hun talenten toonde in de Regenboog 56 de Oranje.

We wensen, Elly, Petra, Linda en hun familie heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.
Vaarwel Rob.

Leo Hartman
voorzitter Regenboogclub