Wedstrijdverslagen 2003 – regenboogclub

Hieronder kunt u de wedstrijdverslagen vinden van de Regenboogklasse die in 2003 zijn gevaren.

Wedstrijdverslag Openingswedstrijden Sneekermeer KWS 26 – 27 april 2003

Vrijdagmiddag bij de K.W.S. kraan worden we aangesproken door een vriendelijke wat oudere man die zich voorstelt als Jan van Staveren. (ik denk oei dat is de kampioen).

Hij vraagt of het goed gaat en dat we alles aan hem kunnen vragen hij is een open boek. Na de boten in de regen in het water te hebben getakeld en wij de mast omhoog hebben staan en de zeilen op de gaffel aan het maken zijn komt hij naar ons toe en zegt dat het zeil niet goed op de gaffel past.Gelukkig heb ik bij mijn moeizaam verworven Regenboog (de vorige eigenaar was op zijn lichts gezegd een wat vreemde moeilijke man)nog een nieuwe zeer stijve gaffel zitten, die gaan we morgen dus gebruiken.

Na nog even in het Foarûnder gezeten te hebben ga ik op tijd terug naar Langweer om morgen fit te zijn voor onze eerste wedstrijddag in de Regenboog. Zaterdagmorgen eerst de nieuwe gaffel op de boot gemonteerd, Egbert opgezocht onze middenman sinds 2^e paasdag, die s morgens vroeg naar het starteiland is gekomen.

Lex, Egbert en ondergetekende zijn wat gespannen voor de eerste wedstrijd, zal de boot genoeg hoogte lopen, ons zeil stond er nog niet geweldig op, hoe zullen ze starten, allemaal vragen waar we gauw een antwoord op zouden krijgen.

De wind was matig windkracht 2-3 ,met zo weinig wind hadden we nog niet met de Regenboog gezeild. Er verschijnen 14 Regenbogen aan de start. Bij de start blijken een aantal boten te vroeg de startlijn gepasseerd te hebben waaronder de boven ons liggende 17 van Peter Hoogendam hij keert terug, gelukkig anders hadden we wel een erg slechte start gehad tussen de 18 en 17 in. 

De 38 bereikt de bovenboei als eerste wij gaan als 6^e om de bovenboei tussen de kopgroep en de rest van het veld in. Ruime wind komt de 17 gevolgd door de 77 en de 37 sterk opzetten wij verliezen dan ook 3 plaatsen en gaan als 9^e om de onder ton .Nu nog een lang aan de windsrak naar de finish toe, we hebben het idee dat we inlopen op onze concurrenten maar weten voor de finish alleen de 37 nog te verschalken. De 17 zeilt een geweldig kruisrak en weet als eerste te finishen.We zijn redelijk tevreden al voelen we wel dat er wat meer in gezeten had.

De start van de 2^e wedstrijd wordt wegens te windstilte en winddraaiingen 2,5 uur uitgesteld. Ondertussen probeert Harry Amsterdam vanuit zijn sloep ons zeil wat beter te trimmen. Na een uur gevaren te hebben gaan de meeste zeilers het Foarûnder in waar ook door verschillende zeilers waaronder mijn bemanning de nodige biertjes genuttigd worden.

Na 1,5 uur gewacht te hebben gaan we ondanks de regen weer zeilen.  Het is windkracht 2-3 en de richting is redelijk constant. Na de start blijkt dat de 41 erg goed loopt we komen dan ook als 2^e om de boventon achter de 17 gevolgd door de 18. Ruime wind lopen we goed mee en in het volgende kruisrak weten we de 17 te passeren en bereiken de 3^e ton als eerste. Na 2 ruime rakken door het Yngling veld gevaren te hebben liggen we redelijk stevig op de eerste plaats. Nog een kruisrak moet er gevaren worden de 17 gaat zoals verwacht aanvallen, door steeds mee te klappen loopt hij niet in nee tot onze schrik lijkt het wel dat we steeds verder uitlopen. Het laatste gedeelte van het kruisrak houd de 17 zich wat rustiger daar de 18 wel weer wat inloopt op de 17 en worden wij als eerste afgetoeterd. Het zal wel een kwestie van beginners geluk zijn. We stijgen naar de 3^e plaats in het klassement.

De zondag wedstrijd werd door de harde wind afgelast(wat wij niet erg vonden).

Jan Joost Versteeg

 Wedstrijdverslag Gouwe Ouwe WSV Rotterdam 3 – 4 mei 2003

Wedstrijdverslag  Voor-Braassem  Braassemermeer 17 – 18 mei 2003

Zondag middag half vijf in de kantine van de Braassem: en derde is geworden in de regenboog 18, team Schonk!  “stukje schrijven, stukje schrijven”werd er geroepen. Daar ben je mooi klaar mee.

Zaterdag ochtend gingen we dan van start met 18 regenbogen met een windje 2-3,  Na twee moeizame valse starts ging het dan bij de derde keer in één keer goed. Harm Donker in de 92 en team Schonk in de 18 samen weg bij het veld,  Kat in het bakkie zou je denken maar in het tweede kruisrak begon Harm ons al een beetje af te dekken zodat het veld er weer keurig bij kwam. Thijs Kok(69),Kees Barnhard(116),Frits Beck(74), Bouw van Wijk(1) en in het achterveld kwam de 17 met stuurman Peter Hoogendam ook al weer in onze richting. Uiteindelijk werd er stuivertje gewisseld met het eerste stekje maar de 17 er als beste mee uit de bus kwam gevolgt door Frits Beck(74) en Kees Barnhard(116)

Na een uitsmijter en een glas melk konden we er s’middags weer tegenaan voor de tweede pot, windje 3-1 met nog steeds 18 deelnemers. We werden gestart op de lange baan M, na een goede start liep de 74 samen met de 69 en de 18 als eersten om de boei, met op hun spiegel de 108 van Leo Hartman en de 92.  De 74 nam al snel afstand van zijn volgers en kon na toch nog een spannend laatste voordewinds rak waarbij de wind terug viel naar kracht 1, de winst pakken met vlak achter zich de 69 en de 116.

Zondagmorgen  18 mei: Nadat team 108 en 18 moeizaam wakker werden op de lemsteraak “De Zwijger” bleek toch weer het zonnetje te schijnen en de lucht dus weer opgeklaard. Echter bleek wel nadat wij buitenkwamen er een stevig briesje te staan (dikke 6), gelijk spijt dat we de avond er voor toch dat laatste beerenburgje beter hadden kunnen laten staan. Als een van de eersten ging team 18 het water op om eens te kijken hoe hard het dan wel waaide. Onder op de braassem bleek toch wel een aardig golfslagje te staan zodat we gelijk bij het aan de wind varen wakker waren aan boord.

De eerste start om 11 uur ongeveer was in een keer goed en een veld van nog maar 14 regenbogen begonnen aan hun derde wedstrijd. Bij de eerste boei was regenboog 17 de beste sprinter gevolgd door regenboog 1 en de 18. De rest van het veld lag iets verder van deze groep vandaan zodat ik de volgorde niet meer kon zien. Met een stevige bries voor de wind vlogen de regenbogen over de braassem en zag zelfs regenboog 1 een keer planeren. De 17 pakte de winst gevolgt door de 1 en de 18 die elkaar voor de wind naar de finish nog goed strijd gaven.

De vierde wedstrijd was gelijk aan de derde maar had toch nog spannende momenten, regenboog 108 lag na een dikke vlaag in zijn spinnakker zo plat dat we dachten die gaan zinken maar gelukkig had Jan van Drooge toch goed zijn slaap uit dat hij het topje er uit kon gooien zodat de 108 weer recht op kwam en de wedstrijd konden doen vervolgen. Ook zag ik bij regenboog 1 tijdens de gijp vlak voor de finish de giek rare bewegingen maken (naar links, rechts, weer naar links toch maar naar rechts over)

Uiteindelijk was de kampioen dit weekend regenboog 17 met stuurman Peter Hoogendam en bemanning Joost Tijssen en Nard van Breemen.  Proficiat jongens maar dit was natuurlijk wel de laatste keer dat jullie het zo makkelijk konden verdienen want we komen er aan!!! Ook bedanken we de Braassem voor 4 uitstekend verzorgde wedstrijden en komen volgend jaar zeker weer.

Team 18

Wedstrijdverslag  Houtevenement  Sneekermeer  24 – 25 mei 2003

Zelfs als bestuurslid word je gemaand om een stukje voor de site te schrijven door onze over actieve secretaris.  Dus in het geval van onze wedstrijden van het weekend van 24 en 25 mei ben ik de sigaar.

Het is vooral jammer dat niet meer Regenboog zeilers de moeite nemen om deze wedstrijd serie in Sneek te bezoeken. Perfecte accommodatie, eerst een weekeinde Houtevenement, en daarna vanaf donderdag nog de super gezellige Kleine Sneekweek, voor mij altijd een reden om met moederschip af te reizen naar Sneek.

Daar kwam ik vrijdag middag aan en werd keurig netjes door Hans Vellinga geholpen aan een mooi plekje. Alles was in orde voor een super weekeinde. Rubberboot gepakt en effe een biertje in de stad drinken. (het is vrijdag immers).  Teruggekomen in het Foarunder schalde Lucas Bouma “we gaan naar Terherne” Daar zitten alle deelnemers van de Brio race. Ik wist dat er een hele delegatie van Kaag eiland jaarlijks aan de Brio race meedoet, dus wij weer in de rubberboot naar Terherne, tot in de late uurtjes dus!

Was uiteindelijk allemaal geen probleem, want zaterdag was er alles, behalve wind. Na een paar proef startjes en terug roepen, werd iedereen weer naar Hans gestuurd, alwaar we om 15.00 uur te horen kregen dat we definitief aan het bier konden. De Brio racers van Kaag eiland hadden 8 uur gepeddeld , drie kwartier voor nummer twee aangekomen maar er bleek ook nog een schouw mee te doen, die werd dus eerste.  Maar genoeg over de Brio race, op naar zondag.

Na wat geharrewar over de banenkaart konden we eindelijk van start met een mooi lopend windje en een super mooie baan met een kruis rak over het hele Sneekermeer.  Hoogendam was getergd door het wachten, legde zijn oren in zijn nek en ging er als een komeet vandoor, gevolgd door 108 en 72. Echter  in het zicht van de finish verzeilde de 72 zich en liet de 38 en de 18 voorgaan. Dus finish volgorde 17, 108 en 38.

Direct erna de volgende start. Dit keer ging de 18 er als een haas van door gevolgd door de 78 17, 108, 88 en de 125 in gevecht met de 69.  De 69 had nog een paar trucjes bij de beneden boei, maar deze werden niet door alle zeilers gewaardeerd. Finish volgorde 18, 17 en 118 ditmaal gestuurd door Harry Amsterdam, bekend van de senioren poule.  Na een snelle lunch werden we allemaal weer bij de Roekepolle verwacht voor de laatste wedstrijd. De wind was inmiddels wat minder geworden, maar nog steeds perfecte omstandigheden.

Na enkele baanwisseling gingen we dan toch van start.  Wij als onderste schip vlak bij de ton, de 72 probeerde over stuurboord voor ons langs te kruisen, maar dit lukte niet. Ogenschijnlijk leken we het hele veld achter ons te laten, maar bij de boven ton kreeg de 118 toch nog een betere vlaag en ging als eerste om de ton.  Wij als tweede  en de 78 als derde. Er volgde nog wat loef partijtjes naar boei twee maar er veranderde niet veel. Bij de beneden boei werd er nog wel wat geduwd en getrokken maar veel veranderde er niet.

Gedurende het laatste in de windse rak zakte de wind nog verder weg en draaide langzaam verder naar het westen. Zodoende kregen de zeilers die bij het eiland waren gebleven de beste kansen. Finish volgorde 17, 69 en de 72.

Zoals jullie inmiddels op het uitslagen lijstje al gezien hebben was de Hoofdprijs zeer verdiend voor de 17. Peter gefeliciteerd. Maurice tweede en ondergetekende derde.

Al met al jammer dat we alleen zondag hebben kunnen zeilen, maar de drie wedstrijden waren zeer spannend en leerzaam.

Tot de volgende keer!

Leo Hartman.

Wedstrijdverslag  Kleine Sneekweek  29 mei – 1 juni 2003

Derde dat betekent een stukje schrijven.

Maar ach als voordekker kom je in welk geval dan ook als eerste over de streep, zo ook als je derde wordt in het algemeen klassement. Wel nu dat blijkt een mens niet vrij te pleiten voor de productie van het voor u liggende verhaal.

De waarheid ligt in de cijfers of kunt u, geachte lezer, tegen het volgende wat inbrengen.

We leven 2003 als ik, als  3^de man wordt gevraagd om het dan nog komende seizoen wat op het voordek te rommelen met boom en spinnaker. Na 2 dagen wat op het Sneekermeer te hebben gehobbied is het dan zo ver de 33^ste Kleine Sneekweek breekt aan. Mooi weer alles in orde, in mijn ogen was het al geslaagd. Maar toch blijft die 3 mij achtervolgen immers 2 x gevaren voor het seizoen dus de eerste pot zal voor mij de 3^de keer zijn.

De eerste dag een 4 gevaren vervolgens een 5 gaat de lijn om hoog in de cijfers of keren wij het tij? Op de 3^de  dag, in de 3^de pot komt die verrekte 3 wéér om de hoek kijken daarna een 1, dat geeft de burger moed toch? Helaas op de laatste dag maken we aanboord van de 20 niet meer klaar dan een subtiele 10^de plaats. Misschien is het gekomen door die kleine ondernemer die dacht dat een hongerige Regenboog vloot bij de 3^de ton voor de meet wel zat te wachten op zo’n dikke jongen met spek en kaas.

Tot over maat van ramp heeft Peter Hoogendam 3 punten ( niet dat hij niet mocht winnen maar met 3 punten?) en dan zijn we er nog niet team Schonk zet een mooie prestatie neer en wordt tweede met 23.7 punten wij eindigen als 3^de met 23.7 punten ja die 10 heeft ons de das om gedaan. Een licht puntje is er wel Dirk Zwart wordt 4^de met 33 punten goed natuurlijk en zeker voor mij want..  ach u kent het verhaal in middels wel.

Al met al was het een prachtig evenement zoals ik er nog een veelvoud van 33 zou willen meemaken.  Tot slot het volgende het is nu vrijdag 1 augustus dat betekent dus dat ik … inderdaad 3 maanden na het evenement mijn stukje schrijf.  

Wouter Fleers   Regenboog 20

Wedstrijdverslag  Land Rover Challenge  Loosdrecht 7 – 9 juni 2003

Bij de prijsuitreiking van de Land Rover Challenge, waar wij als derde zijn geëindigd in de Regenboog negenennegentig van eigenaar Ben Kolff, hoorde ik op de achtergrond tijdens het applaus een hoog stemmetje “stukje schrijven”. Dit bleek later de stem te zijn geweest van dhr. P. Hoogendam van de Regenboog 17. 

Toen wij vrijdagavond om ongeveer 8 uur aankwamen op de Koninklijke Zeil Vereniging in Loodrecht, viel het ons op dat de meeste Regenboogzeilers al geruime tijd aanwezig waren. Dit konden wij namelijk zien aan de rood gekleurde hoofden van sommige zeilers. Om in de stemming te komen hebben wij een paar biertjes gedronken en zijn toen op tijd en dit keer niet via de Dunne Dirk naar het Golden Tulip Hotel gegaan. De volgende dag moest er ten slotte gepresteerd worden. 

Zaterdagochtend moest er echter nog wel getakeld worden, mede door de enorme inzet van het personeel van de K.W.V.L. verliep dit allemaal zeer vlot. Het enige wat bij ons altijd een crime is, is het optuigen. Het heeft ons precies een uur gekost om de mast omhoog te krijgen. Normaal gesproken helpt Gert Jan Van Leest ons altijd maar die was vandaag even nergens te vinden. Dus dan maar met de Spinnaker schoot via het stevenbeslag naar de voorstag die paal erop zetten. Het jammere van het hele verhaal was, dat alle vallen op onverklaarbare wijze een slag gedraaid om de mast zaten. Maar volgens Willem maakte dat niet zoveel uit. Voordat wij de haven uitzeilden moesten we wel eerst alle lege blikjes van de vorige Sneekweek uit de boot halen anders was er geen plaats meer over in de kastjes voor de mee te nemen “Gaastra kleding”. 

De eerste wedstrijd kan ik me eigenlijk niet meer zo goed herinneren maar ik weet nog wel dat een aantal zeilers de eerste bovenboei ver hebben overzeild, waardoor het veld achteraf wel mooi bij elkaar bleef. Ook was het weer ouderwets kiezen aan welke kant we van de eilanden langs zouden gaan. Wij proberen dan altijd hetzelfde te doen wat

Martin Heineke ook zou hebben gedaan. Tot onze grote verbazing pakt dit vaak ook nog gunstig uit. 

De middagwedstrijd was voor de regenoog 75. Na een redelijk eerste kruisrak gingen ze ongeveer als negende om de eerste boei. Halverwege het tweede kruisrak kwamen ze, door een hele mooie klap te maken aan de rechterkant van het kruisrak, riant op kop te liggen. In het laatste kruisrak maakte Eric en zijn bemanning Jan Huib en Eric het zeer professioneel af.

Wij van de Regenboog “negenennegentig” gingen na de finish zo snel mogelijk naar de haven. Alles even netjes opruimen en tentje erover want het ging de volgende dag regenen. ’s avonds was er een heel goed bandje dat de muziek verzorgde en ook de barbecue was erg lekker. Er werd overal druk gepraat en er werd gedaan waar het bij zeilen eigenlijk om gaat, veel lachen. Het nadeel van zo’n avond is dat je ‘s morgens weer vroeg uit je bed moet. Ik kan je vertellen dat wij in de regel dan niet op ons best zijn.

Gelukkig hadden we zondag “Eerste pinksterdag” uitstel. Dan kun je altijd even bijkomen. Aan de andere kant was het jammer dat we die dag uiteindelijk niet hebben gezeild want in de middag kwam er juist een lekker windje opsteken. Alleen de regenboog 71 was zo verstandig om nog even te gaan zeilen. Die hebben waarschijnlijk goed kunnen oefenen met de spinnaker. Het hele team uit Alphen aan de Rijn en omstreken kon mooi de tennisfinale zien tussen Martin Verkerk en Juan Carlos Ferrero. Die avond hebben we nog gegeten met de hele Familie Kampscheur en aanhang. Met als klap op de vuurpijl een zeer indrukwekkende speech van Hans van Reeuwijk.

De volgende dag was echt zo’n dag dat iedereen weer op scherp stond. Alle blank gelakte Regenbogen waren weer in de kopgroep te vinden. Met name de Bemanning van Regenboog 116 die waren op een of andere manier zo verschrikkelijk scherp dat ze vanaf het startsein van de eerste wedstrijd tot aan de finish met ons in duel zijn gegaan. Ze hebben ons geen één keer laten gaan. Met als resultaat dat ze die wedstrijd tweede werden. De Regenboog 74 van Frits Beck werd overigens net als de eerste wedstrijd van de eerste dag eerste.

Op dat moment stonden wij gelijk in punten met de “17”.  

De middagwedstrijd en tevens de laatste werd gewonnen door de Regenboog 17 die daarmee het evenement won. Tweede werd de zeer verdienstelijk debuut makende Regenboog 134. Wij dachten dat wij twee overall waren geworden maar die mannen van de 116, samen goed voor meer dan 180 jaar, waren net één punt voor ons geëindigd. Wij gunnen ze dit overigens van harte.

De prijzen werden uitgereikt door voorzitter Joost van Raay. Die vertelde dat dit de laatste Land Rover Challenge was. Landrover trekt zich terug als hoofdsponsor. Er moet dus gezocht worden naar een nieuwe hoofdsponsor. Toen Jan Frans Mandenmaker naar voren kwam dachten wij even dat hij zich aan zou dienen als nieuwe hoofdsponsor van de dan te noemen Makma Challenge. Helaas was dit (nog) niet het geval maar hij kon wel de Jan van Staveren bokaal, die hij door loting had gewonnen, in ontvangst nemen.

Niet onvermeld mag blijven dat door de Kampschreur B.V. projectstofferingen en K-o-bus Alphen aan de Rijn B.V. voor personeel was gezorgd die tijdens het takelen de onderwaterschepen van de Regenbogen keurig schoon hebben gemaakt.  

Al met al denken wij dat het een geslaagd weekend was, het enige vervelende was dat de Regenboog 140 van Rob de Kraa nog niet mee kon doen. Maar zoals het nu staat, is hij er met de Kaagweek bij in de “Geronimo”.

De bemanning van de Regenboog “Negenennegentig”

 Regenboog overpeinzingen   door Guus de Groot

Als je al lang (sinds 1972) in de klasse bivakkeert, sta je bij een hoop dingen rond die klasse niet meer zo stil totdat er een moment aanbreekt dat je één en ander de revue eens laat passeren.

Bij mij was dat het geval toen ik werkelijk mijn schip verkocht. Te koop zetten is één,  Totdat er iemand in dat geval mijn (oud) bemanning zich meldt en zegt: „we willen hem graag overnemen“.

 Dit gaf een enorm gemengd gevoel. Al eerder was ik op dit moment aangekomen toen Frans Sluijters zich meldde en geen bezwaar had tegen mijn verkoopprijs. Hem kon ik zeggen dat ik in het kader van het komende jubileumjaar toch maar besloten had de 134 niet te verkopen. Gelukkig kocht hij de 60. 

Tegen je bemanning waar je al bijna 10 jaar mee weg hebt, is dit iets moeilijker. Kort en slecht: „Guus stond ineens zonder Regenboog“.

Eerlijk en sorry voor het woord, maar dit gaf ronduit een klotengevoel. Ontheemd bijna, ondanks dat je meent verder weg te staan van de club, omdat je wegens andere belangen en interesses, overigens een vrijwillige keuze, niet in staat bent wekelijks aan het Regenboogcircuit deel te nemen.

Gelukkig is er voor alles ook weer een oplossing en in mijn geval was het Pieter van Brug. Deze moest wat meer op de zaak letten en heeft daarom weinig tijd en hij besloot zijn 128 te verkopen. Net als ikzelf met pijn in het hart.

De tip kwam van Peter Hoogendam de website beheerder, waarvoor mijn dank.

Kortom binnen 3 dagen wisselde de 128 van eigenaar en zit ik weer in de boot, zonder volledig bemanning nog.

Aan Lodewijk zal nog wel even getrokken worden tussen de 134 en 128.  Denk dat de verzorging bij de Furie beter is en hij hiervoor uiteindelijk ontvankelijk zal zijn. Het enige wat er nog tussen kan komen, is dat hij met zijn vader een afspraak kan maken over de 100. Heb nog bijna een jaar de tijd om hem te lokken, want pas in 2004 zal de nieuwe Furie weer op het water verschijnen, na enige kleine aanpassingen aan het interieur en de zeilen.

Op Loosdrecht heeft de nieuwe ploeg van de 134 de laatste wedstrijd laten zien dat er met hen rekening gehouden dient te worden en ook de onderlinge strijd tussen de 128 en 134 zal mijn eigen prestaties het komende jaar ongetwijfeld tot grote hoogte doen stijgen. U bent gewaarschuwd.

Loosdrecht was weer een gezellig evenement. Jammer, maar logisch dat het comité besloot zondag niet te laten varen. Ik heb dan ook in één weekend nog nooit zoveel verbrand vlees gegeten. Van de ene barbecue naar de andere. Moet zeggen dat de door meester Ton Zand zelf gebakken entrecotes het beste smaakten.

Onze voorzitter had voor Friezen en nog wat andere nette en fatsoenlijke mensen zijn huis opengezet en ik denk, dat ik omdat ik toch weer een schip had gekocht, wij ook langs mocht komen. Een soort nieuwkomerborrel? Dat de voorzitter kan praten weten we, maar hij is ook een goede gastheer, dat bewees hij deze avond.

Mooie verhalen uit de oude doos hoe het vroeger met het Regenboogzeilen ging in de tuin en de keuken, maakten het een gevoegelijke avond na een lange dag niets doen.

Ook werd nog gememoreerd hoe de Rotterdamse zeilers gezamenlijk op huiswerkcursus door moesten brengen om toch maar door de middelbare school heen gesleurd te worden. Ben er zeker van dat als onze ouders niet zoveel geld er voor over hadden gehad, Peter  Hoogendam, John Hofland en ondergetekende nu nog ergens op een Mavo Havo zouden zitten. Overigens waren we niet de enige zeiler in dat huiswerkklasje. Van de 8 waren er maar liefst 6 die wedstrijd zeilde. Zegt toch iets over het niveau van onze sport.

In die tijd maakten we ook kennis met de Regenboog en wel via de Beneventum 82 van de vader van John. Dit schip (overigens meerdere malen kampioen) werd zomers op Aegir aan de Bergse Voorplas in het water gelegd, waarna het direct zonk. Na enige dagen van dichttrekken mochten we er dan mee varen en maakten zo kennis met de Regenboog, wat natuurlijk een jongensdroom was.

Bemannen deden we als kleine jongens eerst bij Peter Hoogendijk in de Dyne de 80 het oude schip van de oprichter van de Regenboogclub en onze latere Voorzitter “oom” Hans van der Velde“.

Het grote werk zou beginnen op een Kaagweek 1972 geloof ik, waar Johnnie zou sturen en mijn bemanning uit de FJ en ikzelf bij zouden bemannen. 12 en 14 jaar, stront van de dijk, een lekke boot met gammele (Molenaar toen nog) zeilen, want pa Hofland was zuinig en wij op weg.

Om ons heen en bij ons natuurlijk ook grote paniek. Wie kent niet de foto van de 14 die voor de wind half op zijn kop staat op het stukje sloot van Warmond naar de Kaagsoos. Wij voeren daar achter en zagen 3 bogen rechtsaf de kant op vliegen. Droog tot aan de kiel in het weiland. Motivatie alom aan boord maar niet heus, wat waren we angstig. Masten om ons heen eraf en met flink hozen, niet overal want dan schepten we de spanten eruit, haalden we de finish, trots als pauwen.  Zo ook Gerrit Beck onze toenmalige voorzitter die met de 76, die toen ook al niet zo snel was, zijn eerste prijs haalde een 4^e geloof ik. Van blijdschap trakteerde hij iedereen bij het Kaagdiner toen nog in de ledenzaal. Daar droeg Jackie de Wilde in die tijd  nog coupletten voor uit het Erotisch Feest.

Ik vind dat de Friezen hier maar eens een bundel van moeten maken. Later mocht / moest  ik met mijn vader mee in de 84 die hij die bewuste Kaagweek liet sturen door de ervaren (dacht hij) Karel Vial Sr en Jr. Wat Vader Luut niet wist dat oude Karel enorm angstig was als het waaide. Die bewuste race bleven zij dus slim aan de kant.

Overigens was de 82 de eerste Regenboog welke werd gebouwd door Vial. In het begin stuurde Carel hem (de 82 die toen nog Dolfijn heette) zelf tot hij ineens een flinke som geld telegrafisch (een unicum in die tijd) geld kreeg overgemaakt van Douwe Egberts. Bleek dat eigenaren de Jong de 82 wilden kopen en hem gelijk maar even betaalden. Tenminste zo is het verhaal.

Dit was het. Zomaar wat overpeinzingen en herinneringen. Wellicht volgen er als de inspiratie opklimt nog meer.

FURIE

Wedstrijdverslag Zomerwedstrijden Braassem  Braassemermeer 14-15 en 21-22 juni 2003

Hé gefeliciteerd jullie zijn derde geworden, zo dat valt mee! Ja en vergeet je dan niet een verslag te schrijven want die eer heb je als je derde wordt.

„ Zo dat valt tegen“.  We gaan toch maar een poging wagen.

Allereerst over het weer. Het was dit jaar echt bemanningenweer en zeker voor zo’n ouwe boot als de 116. Hoewel, zaterdag viel het mee want toen was onze jonge hond Kees ( nou jong !!! )aan boord. Veel hielp dat niet want de tiende plek in de middenmoot was ons deel in een wedstrijd die prachtig gewonnen werd door de echte jonge honden Manfred en co. In de Regenboog 134. Ze moeten al vaker in die 134 hebben gezeild want anders kan dit nooit zo vlug met een nieuwe boot, al ging het ze nog wel dun door de broek want Fred en co. in de Regenboog 50 liet ze niet met rust. De 134 hield knap stand, de 99 werd derde.

De tweede wedstrijd  was onze start wel goed maar we hebben het toch weer ergens laten liggen. Negende dus en de gebroeders Potma en Joost met de 99 een straat 1. Frans Sluijters met de 60 werd tweede ( we moeten ernstig rekening met hem gaan houden, mooie serie ) en Frits derde met de 74.

Zondag’s werd in de derde wedstrijd de wind steeds minder. Er werd meer in de sfeer van de lotto gezeild we lagen al die tijd derde, en dat bleven we, maar Fred die de hele wedstrijd honderden meters voor lag had een „NIET“ in de lotto want hij werd bij het afkorten bij Meerzicht nog met een bocht omzeild door de 99. Het was zo extreem dat Fred geen eens ging schelden, en dat wil wat zeggen!
Na enig uitstel werd wedstrijd 4 afgeblazen, en konden we mooi op tijd nog een rondje varen en naar huis.

Het tweede weekend weer prachtig weer, een aantal boten van het eerste weekend was er niet, maar wel weer een stel andere zodat we toch weer een mooi veld hadden.    De vierde wedstrijd hadden we weer een goede start en na de 99 en de 1 lagen we op een mooi derde plekje ( een kinderhand is gauw gevuld).  Maar door een wijs besluit van Eric de Nes en nog een stel van die badgasten om langs de Noorderhem te varen bracht ons toch weer op onze vaste plek, middenmoot 10 dus. Potma weer 1, Bouw 2 en Eric de Nes 3.

Wedstrijd 5 weer derde en gebleven, hoewel ze er alles aan hebben gedaan om dat te voorkomen, de hele trukendoos werd uit de kast gehaald, ze dachten schijnbaar dat kan wel met die oudjes maar we hadden ons geheime wapen Ton Z. aan boord. Zijn vlees is zacht maar zelf is hij spijkerhard dus is het ze niet gelukt. Peter H. met de 17 mooi 1 en Bouw weer 2.

Zondag wedstrijd 6 met Thys Kok mijlen voor, maar op de finish is hij toch nog gepakt door de 17. Maurice werd met de 18 en zijn team derde, wij weer onze vaste plek 10.

De laatste wedstrijd waren we prachtig weg met good old Jan in de 130, maar we wilden nog meer plekken naar voren en zagen voor de wind een wind die niemand anders zag dus gauw er naar toe gegijpt, 8 plekken achteruit. Jan won die wedstrijd met weer de 18 als tweede en de 17 derde. Jammer genoeg was die er het eerste weekend niet bij, want dan had ik dit stukje niet hoeven schrijven.

Kortom de 99 won royaal de Hoofdprijs. Ze hebben de laatste wedstrijd niet mee hoeven doen, dus alsnog gefeliciteerd, voor een boot die niet vooruit te branden is zijn 3 eentjes uit zes wedstrijden toch niet slecht, als je de goeie zeilen er maar op zet.( biertje straks op de Kaag graag )
De 18 netjes 2 en wij met een beetje mazzel 3 en Thijs nam de vierde prijs mee naar huis.

De laatste twee wedstrijden Heeft Robert Kamschreur mee gedaan in zijn pas aangeschafte 22 en heeft de rode lantaarn nog niet gehad en daar gaat in het begin maar om, weet ik me nog te herinneren. Robert succes in de toekomst met de Regenboog 22.  Het waren weer prima dagen met zoals meestal op de Braassem prachtig weer, dus volgend jaar moet iedereen erbij zijn, en dan op beide weekeinden.

Tot ziens op de Kaag.

Gé van den Berg 116

Wedstrijdverslag  Kaagweek  12 – 16 juli 200

Alles zag er zeer vreugdevol uit: het weer zou top blijven, het aantal inschrijvers was goed, dus wat kon er nog gebeuren.  Woensdagavond begon het binnenvaren van de moederschepen, uiteraard allemaal in de juiste volgorde. Na een zeer succesvolle BDO middag, begon het zaterdag echt!

Wij hoefden pas ’s middags te starten of te wel een echte ”Herentijd”.  Tijdens deze wedstrijd met een lekker lopend windje en een heerlijk zonnetje begon de zegetocht van Leo (108) en de wedstrijd werd ook  overtuigend gewonnen door hem, 2^e was Frans Sluyters(60) en 3^e Alwin (89)  ’s middags waren er de eerste Holland – Friesland teamwedstrijden. Voor de start kwam er een ware ‘’oranje’’ gloed over het water, dat bleek de nieuwe promotie van het Holland team te zijn; het betrof oranje petjes voor de zon met daarop hup Holland hup. Mede door het mooie weer liep de Kaag bijna over door het aantal volgboten, wat een party. De eerste wedstrijden werden gelukkig zonder schade gevaren en ‘’gelukkig’’ gewonnen door Holland (Jilko schrijft vast iets anders)

Zondag was het weer een mooie dag er bleef gelukkig wind staan dus wij hadden weer een mooie wedstrijd. We gingen leuk meedoen. Helaas moest  ik in Rob Breur (116) mijn meerdere erkennen, werd ik 2 en Dirk Zwart (78) 3  ’s middags weer Holland – Friesland en indien mogelijk waren er nog meer volgboten op het water, helaas de politie ook. Ook deze wedstrijden werden gewonnen door Holland.

Maandag de laatste wedstrijd voor de A1-A2 splitsing en niet te geloven er stond nog steeds een mooi windje met een mooi zonnetje. De 120 ging zich steeds lekkerder voelen bij dit rustige weer, de bemanning hoefde niet veel te hangen en dat beviel ze wel mede gezien de totale leeftijd van de stuurman en bemanning. Deze wedstrijd werd door Bouwie (1) gewonnen, de ‘’Oranje ‘’ (56) was 2^e en Frank Tol (115) mocht met de derde plek naar huis.

‘s middags de dameswedstrijd waar ik na vele jaren ook weer eens aan heb meegedaan. Een vriendin van mijn dochter stuurde en ik mocht weer eens ervaren hoe het is om te bemannen! Het was een evenement dat werd gewonnen door Claire Blom.

Aansluitend was er weer het traditionele Regenboog diner waar dit jaar wéér meer mensen aanwezig waren. Meer dan 170 personen kregen van Frans Bakker een heerlijke maaltijd geserveerd. Het was weer een gezellige avond.

Dinsdag ging de A1-A2 van start. Gelukkig hadden wij goed gezeild en mochten wij riant in de A1. Zoals gezegd  waren wij gezegend met een Herentijd echter wat ons ju te wachten stond was iets teveel Herentijd. De baan werd vlak voor onze start verlegd naar de Sprietlaack en dat werd een probleem met onze startlijn. Wij moesten geruime tijd dobberen voordat wij konden starten.

Deze start werd voor ons een goede zaak : tussen de voor anker liggende boten slopen wij stuurboord langs de wal en kwamen als eerste bij de boven boei om deze plek, ondanks spinaker problemen ( je moet je spinaker niet 50 meter voor de boei wisselen) en steeds sneller gaan lopende Alwin gelukkig behouden. Na de wedstrijd hielden wij als goede winnaars receptie aan de buitenbar.  2^e was deze dag Alwin en Peter Schuil( 37) was 3^e.

Woensdag alweer de laatster dag van deze geweldig Kaagweek vol ouderwetse sfeer. Wij gingen voor de hoofdprijs.!!! Maar helaas voor ons er kwam een aanwakkerende wind en dan kunnen wij niet meer zo pieken als wij zouden willen. Rob de Kraa (140) won deze wedstrijd overtuigend en ging er met de Hoofdprijs vandoor, Leo Hartman(108) werd zeer verdient 2^e en ik (120) werd 3^e en mocht dus een stukje schrijven. DAT kon er dus gebeuren.

Terugkijkend op de Kaagweek 2003 kan deze Kaagweek in de analen worden bijgeschreven als één van de mooiste in de afgelopen jaren. De organisatie liep op rolletjes, Willem van ‘’t Hogenhuis heeft al het mogelijk van de Kaagbanen binnen zijn bereik gedaan, de “oude ‘’ tent is vervangen door de “”hele oude”” kleinere tent en stond weer op zijn oude plek naast de Soos (compliment aan het Kaagbestuur), de armbandjes tegen ongewenste bezoekers, lees rotzooimakers; zeer geslaagd. Met zeer veel genoegen kijk naar mijn 3^e prijs bordje en de gewonnen truien hoeven wij hopelijk pas aan tijdens de Na Braassem

Peter Kempeneers
Regenboog 120

 Wedstrijdverslag Holland – Friesland Teamwedstrijden  Kaagweek 2003

Tijdens de teamwedstrijden in de regenboog op de Kaagweek, ontbraken alleen de klanken van een reggae orkest en een groep donker getinte, schaars geklede danseressen… De mooist denkbare omstandigheden veranderden de Kagerplassen in een bijna Caribische omgeving. Ongeveer vijfentwintig graden Celsius en een lekker windje zorgden voor de ideale omstandigheden om de strijd tussen Holland en Friesland aan te gaan. Voeg hieraan de massaal uitgevaren sloepen, rubberboten en peurbakken toe en je hebt alle ingrediënten voor een ongekend zeilspektakel!

Beide teams kwamen met nieuwe namen op het water. De samenstellingen bleven lang geheim en ook de voorbereidingen speelden zich in obscure zaaltjes en op ondiepe slootjes af. In het Hollandse team was het vorig jaar al duidelijk, dat een aantal teamleden de VUT (Vervroegd Uitgetreden Teamzeiler) in zouden gaan. Om zo’n goed ingespeeld Holland Team voor een deel te vervangen leek een bijna onmogelijke opgave! Want hoe bijvoorbeeld vind je iemand die harder vaart en schreeuwt dan Peter Hoogendam? En wie drinkt de avond voor de strijd beter de Friezen onder tafel dan Leo Hartman? Vraagstukken die niet zo maar konden worden opgelost…

Vorig jaar trad de jonge belofte in de persoon van Kees Barnhard toe. Hij beet zich vast in de reglementen en sliep wekenlang met het “call book” onder zijn kussen.

Uit betrouwbare bron heb ik zelfs vernomen, dat zijn zo dynamische huwelijk er zwaar onder te lijden heeft gehad! Oude rotten in het “teamzeil vak” Alwin van Daelen en Fred Bulk bleven van de partij. Vorig jaar verscheen Peter Bijlard op het water. Vond het nog wat te vroeg voor een plek in het team, maar werd overgehaald. En dan de laatste kandidaat, regenboog 60. Daar moest een list worden verzonnen, want de rol van Team Captain en sterzeiler krijg je bijna niet in een persoon verenigd! Het werd dus een nieuwe opzet, met Peter Peet aan het roer en uw scribent in de rubber. Jeroen den Boer spijkerde de ploeg bij en wist in recordtijd de Hollanders scherp te krijgen en de reglementenkennis te optimaliseren.

Na drie Hollandse overwinningen, sloegen de Friezen in de vierde wedstrijd keihard terug. De laatste dag van de teamwedstrijden restte een voorsprong van 16,5 punt; niet voldoende om te ontspannen! Dinsdagmorgen een laatste teambespreking, waar de analyse van Jeroen uitgebreid werd doorgenomen. Iedere Hollander wist wat zijn taak was zodat het team met vertrouwen weer op het water kwam. Heel even zag het er naar uit, dat de Hollandse euforie zou worden verstoord door een mast overboord bij Alwin in de vijfde race. Met behulp van zo’n dozijn regenboogzeilers met oranje “hup Holland hup” hoedjes op, werd Alwin’s mast weer in erectie gebracht, terwijl Bouw de reserve boot in record tijd op het water bracht. De vijfde pot werd ondanks de uitvallende boot nipt gewonnen. Tijdens de laatste wedstrijd werd het oranje legioen in extase bracht! Drie Hollandse boten gingen bijna gelijk winnend over de finish, waar een champagne douche hen ten deel viel!

Met vertrouwen en gepaste bescheidenheid, gaan we naar het hol van de Friese Leeuw. Wij zijn ons ervan bewust, dat een getergde Fries minstens voor twee telt, en dat er waarschijnlijk wat minder oranje hoedjes zullen zijn, om de Hollanders te steunen…

Uw “non-playing captain”

Frans Sluyters

Wedstrijdverslag De Dameswedstrijd Kaagweek 2003

Ieder jaar verheug ik mij weer op de Kaagweek. Leuke wedstrijden voor de mannen, gezellige borrels en etentjes, het nodige rumoer, Holland – Friesland met meer toeschouwers dan bij een gemiddelde voetbalwedstrijd, het Regenboogdiner, noem maar op. Eigenlijk zou ik iedere week wel Kaagweek willen laten zijn, als er niet die ene wedstrijd zou zijn; te weten de Dameswedstrijd waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Ieder jaar weer word ik door mijn geliefde echtgenoot min of meer gedwongen hieraan deel te nemen, terwijl hij donders goed weet wat hij mij allemaal aan doet. Het gaat meestal zo:

Op maandag komt hij kraaiend van de pret aan boord met de mededeling dat hij mij heeft ingeschreven. Vanaf dat moment verander ik ter plekke in een zenuwwrak en is mijn vaste verblijfplaats aan boord het toilet geworden. Regelmatig wil ik mijn advocaat bellen om een snelle echtscheiding te regelen en duistere dagdromen over gebroken masten of enorme gaten in de romp, opgedaan tijdens de middagwedstrijd van Rob, waardoor ik niet kan zeilen, brengen nauwelijks enig schuldgevoel bij mij boven. Ik vervloek het KNWV dat toch nog op tijd een meetbrief voor de 140 heeft afgegeven en tracht Joost en Gerhard onder begeleiding van wellustige blikken en beloftes over te halen te weigeren met mij in de boot te stappen. Zij zien schijnbaar meer in Rob dan in mij want mijn pogingen worden schamper lachend ter zijde geschoven en zij weten de zaak alleen maar te verergeren door grote verhalen op te hangen over de gevaren die ons te wachten staan. Mijn inmiddels minder beminde echtgenoot lijkt te genieten en zingt zachtjes “She is sailing” van Rod Steward voor zich uit.

Zo ook dit jaar. Twee grijnzende bruten hijsen mij aan boord van de Geronimo en planten mij op een hard bankje. Flesje champagne mee voor onderweg, want je weet maar nooit (misschien krijgen we wel ineens dorst of zo). Niet dat ik de kans ook maar heb om de fles open te maken, want mijn vingers liggen wit verkrampt om het houten stokje, dat ik nog ken van vorig jaar en steeds van mij af of naar mij toe moest halen (omhoog, omhoog!!!). De man die denkt dat hij nog steeds mijn echtgenoot is en dat ik nog steeds van hem hou, gooit ons los en met een intens gemeen lachje wenst hij mij veel succes en de bruten veel sterkte toe. Dat doet de deur dicht en ik besluit te gaan winnen, omdat er toch iémand met de Kaagweek de prijzen moet binnenhalen. Oude zeillessen van de Mina cursus en de wijze aanwijzingen van Frida Vollebregt borrelen bij mij omhoog en tot de stomme verbazing van Joost en Gerhard leg ik de Geronimo messcherp aan de wind. Het lijkt wel of het schip, verguisd zoals zij ook is, mij volledig aanvoelt en moeiteloos voeren wij samen de meest ingewikkelde zaken uit. Triomfantelijk duw ik het houtje van mij af en hup wij zijn overstag (nu was ik vergeten te roepen “ree”, wat dus nergens op slaat als je op het water zit, want in een straal van 50 km is er geen ree te bekennen). Mijn bemanning was door mijn overmoedige manoeuvre verrast en hingen in één keer aan de verkeerde kant van de boot onder water. Uitslovers. Eenmaal weer in de boot zeiden ze allemaal dingen tegen mij, die een dame niet behoort te begrijpen. Maar goed, na enig grondig overleg en oefening leek het mij erg goed af te gaan en werd mij te verstaan gegeven naar de start te varen. Onmiddellijk sloeg bij mij de paniek weer toe. Aangezien de enige sanitaire stopplaats bestond uit een emmer en een valse belofte dat zij beslist niet zouden kijken en het ook echt niet aan wie dan ook zouden vertellen, besloot ik mij te vermannen en voer dapper het startgebied binnen. Daar was het pas écht gezellig. Goede vriendinnen met bleke gezichtjes, een wanhopige blik in de ogen en een verkrampte trek rond de mond, verwoed trekkend of duwend aan het houtje terwijl ze allerlei aanwijzingen opvolgden. De bruten waren druk bezig met andere boten weg te duwen en daar bleek al gauw hun grote kwaliteit, want precies op het startschot gleden wij op een riante positie over de startlijn. Ondanks de zon regende het aanwijzingen en tot mijn stomme verbazing arriveerden wij als tweede boot bij de boventon. Voor de wind kreeg ik de order “binnen blijven”. Nou had ik geen enkele aandrang om over boord te stappen, zeker niet nu het zo goed ging, maar oke, weer bij de benedenboei begreep ik het en met gevoelens van grote opwinding kon ik daar om ruimte brullen. Eén de ton om, waanzinnig! Mede door de tactische aanwijzingen van mijn vrienden aan boord weer terug naar de bovenboei om ook daar als eerste rond te gaan. Mijn jongens hadden lol en ik ging volledig uit mijn bol. In plaats van “binnen blijven” moest ik nu weer naar buiten. Aangezien het de eerste keer zo lekker had gewerkt besloot ik hun advies blind op te volgen en in mijn ongebreideld enthousiasme voer ik ver buiten de rumplijn. Nou had ik wel eens gehoord van romplijn maar nog nooit van rumplijn, dus ik deed maar wat. Rob stond in zijn sloepje rare armbewegingen naar mij te maken, dus ik heb maar lief terug gezwaaid, want misschien wou hij het wel weer goed maken. Toen ik uit gezwaaid was zag ik tot mijn stomme verbazing twee boten voor mij varen. Toen ik dit Joost en Gerhard vertelde, leerden zij mij spontaan enige nieuwe woorden, terwijl ik dacht dat ik de meeste al kende van Rob. Te ver weg gevaren en dus te laat bij de boei. Toen wij als derde rond gingen heb ik een paar van die nieuwe woorden uit geprobeerd en ik moet zeggen, dat lucht wel op. Het laatste rak naar de finish hebben mijn jongens en ik alles uit de kast gehaald om gerechtigheid te laten geschieden, maar helaas is dit niet gelukt. Of misschien juist wel, want Claire Blom won als echte wedstrijdzeilster knap en terecht. En ik was toch heel blij met deze derde plek die natuurlijk voornamelijk op de rekening komt van mijn kanjers Joost en Gerhard. En Rob? Die mag nog even blijven. In ieder geval tot de Kaagweek van volgend jaar…..

Anita de Kraa

Wedstrijdverslag Boomsma Klasse Evenement Grou  26 & 27 juli 2003

Het Regenboog Klassenevenement, dat in het weekeinde van 26 en 27 juli jl. is gehouden, kan een succes genoemd worden.  Maar liefst 40 deelnemers verschenen aan de start voor alweer het vijfde treffen, een jubileum dus. Het was daarmee dit jaar op dat moment het grootste Regenboogevenement in Nederland.  

Vrijdag meldde zich iedereen met goede zin voor de welkomstborrel in Oostergoo, aangeboden door de hoofdsponsor Boomsma. Verschillende zeilers bleven tot in de laatste uurtjes aan de Grouster kade.

Er werd in 2 groepen gezeild. Zaterdag de selectiewedstrijden met een windkracht twee tot drie die redelijk over de plas stond, waardoor redelijke kruisrakken gevaren konden worden. Peter Hoogendam liet gelijk zien dat hij van plan was weer te winnen, maar de nieuwe 140 van Rob de Kraa, gestuurd door Willem Nico Potma gaf goed partij.

Zondag werden de deelnemers aan de hand van de resultaten van de eerste dag ingedeeld in A1 en A2. Twee wedstrijden stonden op het programma.  Hoogendam was met twee eerste en een tweede plaats oppermachtig.  In de laatste wedstrijd, met de finish voor het eiland (een unieke gebeurtenis voor de wedstrijden op Grou), werd gewonnen door Potma.

Wederom ging de hoofdprijs dus naar Peter Hoogendam met zijn bemanningsleden Jaap Röfekamp en Robert Jan Beck. Hij kreeg uit handen van commercieel directeur Joppe van Boomsma een stenen kruik met twee liter Beerenburg.

Niet alleen vanwege de Regenboogvlag die op de toren van de Sint Pieter stond, meldde hij dat het evenement volgend jaar weer op Pikmeer en Wijde Ee gehouden kon worden. In de strijd om de derde, vierde en vijfde plaats trok Maurice Schonk met broer Thom en Tjalling Tjalsma aan het langste eind en haalde daarmee, waar het team ook voor gekomen was, de twee liter Beerenburg en de sprintprijs binnen.

Jammer genoeg voor Frits Beck finishte hij in de laatste wedstrijd niet, omdat zijn mast brak.  Winnaar in groep 2 was Geert Soede en zijn team, met op de tweede plaats Henk Bergsma c.s. en derde Ruurd Veldhuis met de rode Schelm 3.

Witte Veder (18)

 Wedstrijdverslag  Sneekweek 2003  2 – 7 augustus 2003

De Sneekweek 2003 heeft vele hoogte – en dieptepunten gekend.

Laten we met het hoogtepunt beginnen.

Alle dagen prachtig mooi weer met bijna iedere dag een goed zeilbaar windje. De K.W.S. kreeg het deze week van de Weergoden niet cadeau.  De laatste dag viel in verband met gebrek aan wind voor de meeste klassen in het water.

Jan van Staveren gaf zijn visitekaartje voor het N.K. af en liet blijken dat hij de vorm weer tijdig te pakken heeft. Met een prachtige serie was hij samen met Maarten Morsman en Cock Baas in de Regenboog 5 een ieder te vlug af. Diep respect kun je voor een stuurman als Jan van Staveren hebben, hij is immers zelden of nooit bij een dispuut betrokken en zeilt op zijn eigen wijze zijn wedstrijd. Het schipperen, tactisch inzicht en vooral de sportieve manier van varen van deze ervaren zeiler zou voor menig zeiler in de Regenboogklasse als voorbeeld moeten dienen.

Het team van Rob de Kraa zag in de tweede wedstrijd de hoofdprijs aan hun neus voorbij gaan. Na een Bakboord / Stuurboord situatie op het water werd de Regenboog 140 na een protest van de Regenboog 20 gediskwalificeerd.

Na de splitsing op maandag werd al gauw duidelijk dat Lex van Drooge  met de Regenboog 77 en het team van de Regenboog 18 in de A-2 klasse de beste papieren hadden. Uiteindelijk trok Lex samen met zijn bemanning in de Regenboog 77 aan het langste eind.

Het traditionele Klokkenstoeldiner werd door ruim 100 zeilers bezocht.

Hans de Jong wist te vertellen dat het dit jaar voor de tiende keer werd georganiseerd. Frans Sluyters bracht onder begeleiding van onze voorzitter op de piano in Bef-Mineur ( moet een nieuwe toonsoort zijn ) weer een couplet van de Regenboogblues ten gehore dat door een ieder weer luid werd meegezongen.

De traditionele Holland – Friesland teamwedstrijden werden het dieptepunt van deze Sneekweek. Op woensdag ( Hardzeildag ) bleek dat er tussen beide teams enkele meningsverschillen bleken te bestaan die niet tijdig meer tot een oplossing konden worden gebracht.

Onder andere het vermaken van de Hollandse genua’s voor de Kaagweek, een aanvaring tussen de Regenboog 20 en Regenboog 60 en het gebruik van onwelvoeglijke taal tijdens de Fleetrace bleken hier aan ten grondslag te liggen. Het Friese team verscheen in tegenstelling tot de Hollanders niet meer op het water en liet weten niet meer tegen dit Hollandse team te willen varen. Resultaat was dat ten overstaande van een eiland vol met mensen, de schrijvende pers en een cameraploeg van SBS-6 de REGEBOOGKLASSE bakzeil heeft moeten halen. Het is voor mij persoonlijk onbegrijpelijk dat 10 volwassen kerels e.e.a. niet tijdig hebben kunnen bijleggen en een jarenlange traditie in de waagschaal hebben durven leggen.

De K.W.S. bleef deze dag met alle vrijwilligers, die uit het gehele land waren gekomen om o.a. als umpire te fungeren, ontgoocheld achter.

De Friese pers had terecht voor de ontstane situatie geen goed woord voor over en reageerde vol onbegrip. De Regenboogklasse kreeg bij monde van K.W.S. voorzitter Hugo Snoeck een berisping welke wij ons allen als lid van de Regenboogklasse mogen aantrekken.

De Holland Friesland beker werd tijdens de afsluitende prijsuitreiking op donderdag avond dan ook niet uitgereikt. Volgens mij moet er de komende winter tussen beide teams in samenwerking met de K.W.S. en de K.W.V. de Kaag een hoop worden besproken en worden bijgelegd om ervoor te zorgen dat een jarenlange traditie niet om zeep wordt gebracht.

Peter Hoogendam

Regenboog 17

Wedstrijdverslag Nederlands Kampioenschap 14 – 17 augustus 2003

Heit’s sien skaalstje (vaders schaaltje)

Dinsdag avond, rond tienen, Tjerk stond op de voice mail, ik kon maar flarden van het bericht verstaan. Iets over metingen tijdens het NK. Nu moet ik erkennen dat ik dit jaar niet erg met het bogen gebeuren bezig ben geweest.

De 470 campagne van mij vriendin en de Mumm30 beheersten het voorseizoen. Wel had ik begrepen dat er nog al wat commotie was rond een aantal boten. Kuipranden, huiddiktes, holle lijnen ga zo maar door.

Tijdens de Sneekweek verzekerde Fred mij dat de 140 de enige boot was die dispensatie had voor vertragingen op de vallen en daarmee met één keer start al campioni zou zijn. Dit geheel theoretisch natuurlijk.

Kortom ik was bang dat wij de hele woensdagnacht al sleutelend door zouden brengen. Wat bleek: gezien alle trammelant met het team tijdens de Sneekweek, de meetbrief van de 17 en alle spanningen binnen de club werden de metingen afgelast.

Jammer!! Zeker voor een aantal zeilers die een diskwalificatie kregen voor het niet hebben van een zwarte band op de mast. Beste lullig dat je na een prima wedstrijd een disk moet noteren. Alleen daarom al ben ik voor metingen!! Leuk voor ons want dat scheelde weer een vrije dag.

Woensdag avond, na een drukke dag en veel files nog snel even een bakstag vervangen. Tijdens het aftuigen was deze geknikt en bij het terug buigen waren er een aantal strengen gebroken. De volgende dag was ik blij dat we met nieuwe voeren.

Wat altijd leuk is dat je bepaalde zaken kunt voorspellen. Het verbaasde mij ook niet dat bijv. de 5 nog op de kant stond. De volgende ochtend, wij lagen net te water, stond de maestro zelf onder de kraan. “Mogge Jan! Welkom in Fryslan”. Even de hand onder het vlak door. “Smeer jij met het zelfde spul als ik?” vroeg ik. Jan glimlachte. De sportieve strijd was al lang begonnen. Ik wist zeker dat de 5 vanavond weer netjes gespoeld op de trailer zou staan. Ondanks zijn leeftijd een concurrent van formaat die niets aan het toeval overlaat en voor mij een groot voorbeeld. Jammer dat hij later door griep verstek moest laten gaan.

Onderweg naar de start nog even snel de bepalingen door lezen. Christus!! een bovenwindse gate. Wie heeft dat verzonnen?!? Met 40 boten aan de start en een kruisrakje van niks, en dan een bovenwindse gate. Dat wordt lachen. Als je dit doet om schade te voorkomen dan mag iemand mij dat uitleggen. Dat hier uiteindelijk niet meer ongelukken van gekomen zijn is een wonder. Een, spreader mark, dat is de oplossing!!

Deze dubbele gate is overigens ook het gehele evenement een belangrijke KSF (kritische succes factor) gebleken. Het is als het ontrafelen van een lijn: als je niet aan het goede eind begint dan ben je hopeloos verloren.

De wedstrijden:

Race 1
Donderdag: noord westelijke wind kracht 4/5 met wat uitschieters, starten in de Herenzijl met veertig boten op de lijn. Goed starten is natuurlijk altijd belangrijk maar in een dergelijk veld bijna een garantie voor succes.    De baan lag er weer goed in. Wij beleven aan boord erg veel plezier aan het zogenaamde “dollen!!” gewoon twee scheepslengten voor het veld op de lijn liggen en kijken naar de verontwaardigde gezichten van de concurrentie als blijkt dat je niet te vroeg bent. Ondanks een top drie bovenronding konden we dit niet consolideren en werden uiteindelijk 7e.     De 89 won overtuigend, 18 twee en de 1 drie. Redelijk voorspelbaar evenals de vijfde plek van de 5 van Jan. De 17 tegenvallend op een 15^e stek. De 89 maakte het overigens nog even spannend. Het scheelde weinig of de mast had gedreven.

Race 2
Wij dachten het zelfde geintje bij de start weer uit te halen. Achteraf bleken wij te vroeg te zijn. Hoeveel? volgens velen wel 3 bootslengtes. Navraag leerde dat dit slechts tot aan de mastkoker was. Gezien de omstandigheden een fractie dus. Balen want het was een redelijk goed race. Dit betekent dat we de rest van het event bij de start minder risico kunnen nemen. De 74 werd overtuigend eerste, de 18 wederom tweede en de 17 derde.  Maar er gebeurde nog veel meer. De 20 had schade. Achteraf bleek dat had hij deze race op halve kracht uitgevaren dan was hij waarschijnlijk 2^e overall geworden.  Een aantal masten sneuvelden en veel bogen vlogen voor de wind spreekwoordelijke uit de bocht. Ook wij ervaarden even een spannend moment bij het ronden van de bovenboei. Giek over bakboord, gaffel over stuurboord, beide bakstagen aan en boten van links en rechts. Het ging allemaal net goed.  Tot overmaat van ramp wilde de boom ook niet meer uit de mast. En wij zijn normaliter al niet vroeg met strijken. Paniek dus. Maar Alex en Marcel worden niet snel zenuwachtig dus het werd weer gefixed.  Opmerkelijk was de prima 5^e plaats voor de 125. In een ultieme poging de 140 en 125 op de finish nog te pakken hadden we een valletje opgezet. Alles ging goed, zij over stuurboord en wij over bakboord,  alleen bij Rob bleef het zaakje haken, en de 125 kon niet overstag. Gevolg was een hoop gedoe en een paar krassen op de neus. Wij waren OCS en het zou een moeilijk protest worden. Gewoon beter varen in het vervolg!

Opmerkelijk waren de schifts en drukverschillen op de baan. Iets wat eigenlijk op Sneek nooit voorkomt. Wij hielden het maar op de warmte verschillen. Langs het kanaal is het aanmerkelijk dieper dan in het midden. En dus kouder. Stuurboord naar de pier en dan vervolgens bakboord naar de boei was de gehele dag de winnende klap

Tussenstand was 18 eerste, 89 twee en 1 drie, de 5, 72, 74 en 140 op het vinken touw. ’s Avond hadden Rob en Anita iedereen uitgenodigd een hapje chinees te komen eten bij hun aan boord. Prima verzorgt en ik zag weer Hollanders en Friezen samen van 1 bord eten.

De volgende dag was het aanmerkelijk rustiger weer. Vaak is de tweede dag bepalend voor het uiteindelijke resultaat. Dit zou later ook blijken.

Race 3
Klokslag 10 uur werd gestart, volgens mij was deze vals. Door de vele shifts was het moeilijk om er een goede lijn in te leggen. Daardoor drukte bij het schip. Deze race liet de 74 geen twijfel over wat zijn bedoelingen waren er werd redelijk eenvoudig gewonnen. De 72 was goed in vorm en was twee en de 89 drie. Wij waren niet echt super, wel goed uit het eerste kruisrak maar, door een verkeerde onderboei keuze, in het verkeerde patroon terecht gekomen. 8^ste plek was het resultaat. Echter zolang wij bij de eerste 10 zeilen maken wij ons niet te veel zorgen. De 17 heeft zijn tweede hoge klassering te pakken, de 1 wordt 21 en kan zich ook niets meer permitteren, de 5 moet ook al oppassen. De 20 is na de eerste dag met een OCS en DNC eigenlijk al kansloos. De 4^e plek is overigens weer als vanouds.   De 140 heeft haar ‘sniper mode’ weer geactiveerd, zeilt geruisloos, en doet met een 5^e plek goede zaken.

Race 4
Wederom een hoop druk verschil op de baan. Wij starten slecht. Shit! Snel herstellen. Schone wind zoeken en geen meter meer verspelen. Verzeild raken in de “muppetshow” (sorry voor het jargon) betekent exit. Als de 17 al niet naar voren kan zeilen dan lukt het niemand!   Gelukkig ronden we rond de 10^e plek. Iets te veel risico zorgt er voor dat we uiteindelijk 11 eindigen. Jammer, maar er is nog niets verloren. Door de OCS doen we in het klassement (nog) niet mee .  Ook deze wedstrijd wordt door de 74 gewonnen. Bliksems!, die Mark laat er geen gras over groeien. De 20 wordt tweede en de 18 derde.  Stand van zaken na de tweede dag is dat de 74 aan kop gaat gevolgd door de 18 en de 89

Opmerkelijk is het terug vallen van de 5. Een twaalfde en vijftiende stek is niet voldoende. Later zou blijken dan Jan door griep zich al niet top voelde. Ook de 17 heeft zijn tweede hoge klassering te pakken. De 72 kan zich na vandaag ook niets meer permitteren.    De 140 heeft nog aansluiting. De 60 heeft vandaag goede zaken gedaan.

’s Avonds is er in het paviljoen een feestje. Ook hier speelt Rob een hoofdrol. Hij wijst ons op het feit dat zeilen geen zakendoen is en we allemaal met onze hobby bezig zijn. Met andere woorden het moet vooral gezellig en sportief blijven. Alom instemming. Ik hoop dat deze speech opgenomen is want ik wil nog wel even een paar bandjes versturen naar een aantal afwezigen.

Dat er slechts 4 protesten waren spreekt overigens ook boekdelen. Zou er een correlatie bestaan…

Zaterdag.  

Race 5
Zo maagdelijk de plas vrijdag ochtend was (wat een prachtige ervaring), zo druk was het tijdens het weekend. Overigens schitterend zeilweer met een prima lopend windje. Ondanks een beroerde start waren we wederom samen met de 20 top boven. Dankzij de drukverschillen en de vele shifts wisten we het derde plekje vast te houden.  De 20 één, de 60 twee (hoe minder hij kan lullen des te beter hij zeilt) en wij drie. Verrassing van de dag was de 88 die op een zesde plek finishte. Ook de oude sluwe vos in de 107 sprokkelde punten bij elkaar.  De 18 werd twintigste en kan zich nu ook niets meer veroorloven. Zo ook de 140 met een vierentwintigste plek. (Dan maar goed naar de kloten!!) Ook de 74 blijkt geen computer. Met een zevende plek overigens nog steeds goed.

Race 6
Deze race was eigenlijk een kopie van race 5. Wel veel wachten voor de start maar dat was terecht gezien de vele shifts. Wij waren weer goed boven en voerden na het tweede kruisrak het veld aan. Het derde voor de windse rak waren we echt los. Bij ons aan boord is het altijd erg gezellig. Opmerkingen van “hoe spel je Athene?” , “doe ons die tickets maar”  en “kan je ook met z’n drieën in een Star”, waren dan ook niet van de lucht. Echter het verhaal over de beer en zijn/haar huid ging ook hier weer op. Netjes de 74 en 17 dekkend pakte de 20 de rechter gate en verdiende in één klap 300 meter. Shit! Waar komt die vandaan? Ondanks dat wij goed verdienden op de 74 en 17 kwam de confrontatie met de 20 op de finishlijn tot een hoogtepunt. Wij kwamen een halve lengte te kort. Toch blij met een 2^e plek   Uitslag 20 één, wij twee, de 17 drie en 74 vier. (Mark volgens mij moet jij maar lekker naar Athene)   

Het klassement begint zich te vormen. De 89 en 72 hebben hun kansen op een goede klassering verspeelt. Ook de 18 heeft met een 14^e plek niet echt goede zaken gedaan.  Het tussen klassement is ongemeen spannend. De 74 heeft een redelijke voorsprong van 14 punten, maar de plaatsen 2 t/m 6 staan erg dicht bij elkaar. Kortom er is nog van alles mogelijk.

Zondag

Race 7  een lopend oostenwind en het comité had er een lange baan in gelegd.  Vandaag was het er op of er onder. Na een aantal valse starts waren wij te voorzichtig bij de start (zwarte vlag enzo) De 18 niet maar ondanks deze goede start kwam hij niet goed boven. (lefgozertje) Wij waren ook niet echt top boven maar hadden een goede uitgangspositie. De klap naar de wal was de winner. Verrassing van de dag was de 80 die eerste werd. Prima gevaren! De 17 werd twee en de 20 drie. Omdat de 74 vijftiende werd was het kampioenschap ineens weer open. De 18 scoorde een dertien en de 107 een negentien.  Het kampioenschap zou gaan tussen de 74, 60 en de 92 en in een extreem geval ook de 18

Race 8 Redelijk onbevangen begonnen wij aan de slot race. Alles uit de kast en kijken waar we uit zouden komen. De 74 dacht hier anders over en probeerde controle te krijgen. Wij waren niet super boven. Normaliter varen we redelijk naar voren echter deze race lukte dat niet. De gehele race voeren we rond de tiende stek. Gezien de andere boten goed voor een tweede overall echter het laatste rak werd ons fataal. Zowel links als rechts meer druk en wij “stuck in the middle”. Uiteindelijk was een dertiende plaats nog net goed voor een podium plaats.

Kijkende naar de einduitslag was het weer voor het tweede opeenvolgende jaar ongemeen spannend. Slechts 6 punten verschil tussen nummer twee en zeven. Het gevolg van goede zeilers in gelijkwaardig materiaal. (volgend jaar gewoon weer meten!!!!)

De Elisabeth wissel schaal, die Pa in 1980 ook als eens won, staat voor het tweede opeenvolgende jaar weer bij ons op de schoorsteen mantel. Moeders weer trots, alhoewel het niet Fries is om dat te laten blijken. (“derde?”, “en weer dat schaaltje dat Heit ook al eens won”, “denk je erom dat je dat wel poetst!!”, “heb je wel poets spullen?”) Je blijft altijd kind, en dat is maar goed ook.

 Wij kijken terug op een prima event met interessante en wisselende omstandigheden. De beste heeft gewonnen alhoewel de 20 zonder schade ook een goede kans gemaakt had. Graag tot volgend jaar.

 Einduitslag:

1 74 Mark Neeleman   2^e 18 Maurice Schonk   3^e 92 Harmen Donker  

Harmen Donker

Vakantie in Friesland

Zodra de wedstrijdkalender bekend was, stond ook onze zomervakantie vast. Met de boot een paar weken naar Friesland ; Grou, Sneekweek en de NK. Gezellig met het hele gezin. Het weer kon inmiddels al niet meer stuk, veel mooie en tropische vaardagen hadden we al gehad. Wat er dan nog wel stuk kan gaan is de sfeer op het water en op de kant.

Tijdens de Sneekweek werd al heel snel duidelijk dat Regenboog zeilen niet een leuke en gezellige happening is maar grimmig en dat er onsportief gezeild moet worden als het op de sportieve manier niet lukt.

Dit is voor jullie Regenboogzeilers niet leuk maar voor de enthousiaste gezinnen ook niet bepaald.  En het werd tijdens de kampioenschappen nog een graadje erger.  Zeilen is maar een spelletje en als het dus deze wedstrijd niet lukt moet je het de volgende keer beter doen.

Wij proberen onze kinderen op te voeden tot leuke, gezellige en sportieve meiden. Sommige van jullie hebben kinderen in dezelfde leeftijd. Vaders van deze kinderen, geef het goede voorbeeld, wees sportief en eerlijkheid duurt het langst. De kinderen van nu zijn de zeilers van de toekomst.

Zorg dat de sportiviteit en de normen en waarden weer terugkomen in de Regenboogclub zodat we volgend jaar oprecht kunnen zeggen: ha fijn, we gaan met z’n allen naar Sneek op vakantie !

Jacqueline, Veerle en Madelon de Nes
Het gezin van Regenboog 75

Wedstrijdverslag Langweerder Weekend 30 – 31 augustus 2003

Busje komt zo!!

Op 30 en 31 augustus werden er weer de wereldkampioenschappen gevaren in Langweer. Eén keer per jaar mogen we in de haven van Menno Sappé bivakkeren. Voor velen een uit hoek om te komen, maar oh wat is het altijd gezellig.

’s Ochtends krijgt iedereen hetzelfde weerbericht te horen, de wake-up-call van Menno. Het zal wel aan de lange zomer hebben gelegen, maar het was opmerkelijk rustig in Langweer. Des al niet te min waren de wedstrijden en de feestomgeving super.

Zaterdag werden er twee wedstrijden gevaren en zondag één. Ruurd Veldhuis  ging met zijn rode schip als de brandweer. De 107 is misschien wat donkerder rood, en iets wat gehavend, maar Fetze Reitsma ging er niet minder hard om.

Klaas Plaatje was met zijn 117 wat minder fortuinlijk. Zijn zoon verstuikte tijdens de eerste wedstrijd zijn enkel en het schip verstuikte tijdens de tweede wedstrijd zowat alles wat je kunt bedenken. Aan bakboordzijde zwaar beschadigd, mast er af, giek kapot, genua en grootzeil dwars doormidden en wat nog meer. De bemanning vlucht van boord en het enige wat rest is verbaasd om je heen kijken. Toch verrekte onhandig als zo’n motorboot over je heen vaart.

Ruurd Veldhuis werd met zijn bemanning in de Regenboog 2 eerste overall en Douwe Zwart, die wij vaak van dichtbij hebben bekeken, hij pikte toch weer net die meter voor de finish, werd tweede.

 De wedstrijden liepen als een trein, met geweldig weer (anders dan voorspelt) en een windkrachtje 4 werden wij derde overall.

 Dus kijk voortaan maar goed om je heen, want “busje komt zo”.

 Dagomar Deelstra

 Regenboog 88

Regenboog 56

Een kans,een droom, een mogelijkheid in de koningsklasse te mogen varen en dan ook nog eens in de 56 ofwel de ORANJE. 

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die het ons mogelijk heeft gemaakt om via een wel heel speciale manier kennis te mogen maken met, het zeilen in een fantastische klasse, een bijzondere boot en een zeer fanatieke groep zeilers. 

Twee jaar geleden, een zondagmiddag op de Braasem sprak ik Leo Hartman, vol bewondering over zulke mooie schepen vertelde ik hem dat het mij wel leuk leek om een aantal wedstrijden in een Regenboog te mogen sturen, nooit meer wat over gehoord maar wel aan blijven denken.  

De laatste dag van de Hiswa dit jaar ging de telefoon met de vraag of ik interesse had om de boot van onze Kroonprins ” de Oranje” een aantal wedstrijden te sturen ( grapje zeker !!!!!! ) Maar niets bleek minder waar !

Ik tweifelde geen seconde, heb direct ja gezegd en Victor Weerens en Chantal Azier gevraagd als bemanning en daar gingen wij, eerst nog wat geoefend op de Kaag. Optuigen aftuigen, want een gaffeltuig was buiten de ervaring met een platbodem Hoogaars en Lemsteraak en nog veel langer geleden de Optimist toch wel wat anders dan een torentuig.  

Maar ook dat kregen we onder de knie en hup de plas op, windkracht 3, en wat gingen we hard en wat liepen we hoog, wij konden wel wat aan die Regenboogjongens laten zien ( dachten we !! ).

En daar was de eerste wedstrijd, de Voor-Kaag, weinig tot geen wind maar wel gestart en wat bleek, wat gingen al die andere Regenbogen hard en wat gingen ze hoog , weg illusie, weg droom.

Dan maar de Voor Braasem, veel getraind tijdens de  dinsdagavondwedstrijden op de Braasem en off we go, veel wind, de spinaker omhoog ( veel complimenten hiervoor gekregen )  en lekker meegedaan, maar op de laatste dag bij de eerste boei kwam de verrassing, een doffe dreun en daar kwam de mast tot onze verbazing achterover, het boegbeslag was er finaal afgebroken en dit was dus einde wedstrijd.

Na de wedstrijd hard gelach want iedereen had ons toch gewaarschuwd voor die bakstag, niet vergeten want anders gaat je mast VOOR OVER, maar die van ons kwam toch ACHTER OVER grote verbazing aldaar want dat had men nog niet meegemaakt.

Weer veel getraind en op naar het Houtevenement, waar we voor het eerst een stijgende lijn begonnen op te bouwen. De Voorbraasem 16 van de 18 en nu 13 van de 17. En op de Landrover Challenge kregen we pas echt grip op de boot en met een 24e plaats tussen de 32 schepen voelde we ons al wat sterker worden en kregen we ook weer praatjes, zou het dan toch gaan lukken, 1 wedstrijd met een top 10 klassering zou toch wel het mooiste zijn wat je in je eerste seizoen in de Regenboog zou kunnen bereiken en daar wilde we dan ook echt voor gaan.

Voor de Zomerwedstrijden op de Braasem  werd mij gevraagd met de winnaars  van de Hiswa prijsvraag te varen en ik moet  zeggen dat was een hele leuke ervaring en ook hier waren we ondanks de onervaren bemanning niet onbetuigd aanwezig en met een 19 / 17 / 14 / 12 deden we wel degelijk mee.

 De dag voor de Kaagweek was de BDO dag en die werd afgesloten met een tweede plek dat was dus geen slecht begin.

 De Kaagweek, op de eerste dag wat veranderd aan de verstaging en dit resulteerde  tot mijn grote frustratie in een laatste plek, waarom moest ik het weer beter weten! Na de wedstrijd alles weer terug gezet en op naar de volgende dag. Deze dag begon met een goede start waarbij we als tweede bij de boventon aankwamen en na een lange strijd ( en ja daar was hij dan eindelijk ) genoegen namen met een VIJFDE plek. De volgende dag weer goed gestart en met de 75 en de 1 op onze kont gingen we als eerste rond de boventon en toen begonnen de zenuwen pas echt want je eerste plek vasthouden tegen de 75 en de 1 is een hele opgave en helaas konden we de 1 niet houden en dat resulteerde voor ons in een TWEEDE plaats. Op de wal snel wat biertjes en weer het water op voor de dameswedstrijd, net zo fanatiek als de gewone wedstrijden en na een leuke en spannende wedstrijd als 7de over de lijn. ‚s avonds tijdens het Regenboogdiner vele komplimenten en een echte acceptatie binnen de club.

Helaas liet ik het verder een beetje afweten en dat betekende wat de Kaagweek betrefd een matige uitslag in de A pool maar we zijn echt niet ontevreden hoor.

De Sneekweek verliep door omstandigheden niet zo lekker en we namen dan ook genoegen met een elfde plek in de B pool. 

En daar was hij dan het Nederlands Kampioenschap,maar ook hier weer een probleem, een van de bemanningsleden belde af en daar stonden we dan, met z’n tweeen gaat niet dus bellen maar, Marijke v d Stadt gebeld of die nog mensen wist en daar kwam gelijk de vraag of zij niet mee mocht varen, nou daar hadden wij wel oren naar want een gezellige meid aan boord  is altijd leuk en als ze dan ook nog kan zeilen probleem opgelost. Maar wat blijkt de eerste en tweede dag, veel te veel wind voor ons ,en aan de vele schades te zien niet alleen voor ons, maar met een hoop lol en alles heel houden stonden we na twee dagen, doordat we alle wedstrijden uitgevaren hadden, op een 27ste plek.Helaas werd dit uiteindelijk een 38ste.   

Zoals U al heeft kunnen lezen hebben we dit jaar heel veel met de Oranje kunnen varen en ik hoop dan ook dat andere mensen zo’n zelfde kans krijgen, want deze ervaring neemt niemand ons nog af en ik kan U nu al verzekeren dat ik er volgend jaar weer bij zal zijn al weet ik nog niet of dat met een eigen Regenboog zal zijn of als stuurman of bemanning maar de Regenboogklasse heeft er weer een enthousiaste zeiler bij.

Met vriendelijke groet,

Ben Kloos

Cannes Regates Royales 2003

Na een voor ons teleurstellend verlopen EK in Kinsale, waar overigens qua organisatie en sfeer helemaal niets mis mee was, opnieuw vol goede moed naar Cannes getogen, welk water ons normaal wel ligt. Een volledige Regenboogbemanning aan boord, in de vorm van Leo Hartman, Manfred van Munster en ondergetekende. Afgelopen jaar een derde plaats en die wilden we graag proberen te verbeteren.

Waarschijnlijk omdat het het 25^e jubileum van de Regates Royales was, werd er door de organisatie extra werk verzet, wat zich ondermeer manifesteerde in een record aantal deelnemers, ook in de Draken. Normaal een inschrijvingslimiet, maar nu liefst 95 inschrijvingen die helaas niet allemaal verschenen. Jammer dat ze niet tijdig afzeggen, dan kunnen er mensen van de zogenaamde wachtlijst tijdig benaderd worden en alsnog naar Cannes afreizen. Uiteindelijk verschenen er 85 teams aan de start, uit 12 verschillende landen. Hiervan kwamen 12 boten uit Nederland. Bij de classics waren ondermeer vertegenwoordigd de Dorade van Peter Frech met als gast aan boord de oude ontwerper Olin Stephens en de Halloween, een Five ontwerp, van Paul vd Bijl.

De races begonnen op zondag, natuurlijk na uitstel wegens weinig in combinatie met een niet stabiele wind. Dit uitstel was er de reden van dat wij er te laat achterkwamen dat er echt werd gestart en 1 minuut voor de start nog met de spinnaker op, terug door de lijn voeren. Geen goede voorbereiding en positie helaas. Tegen alle wijsheid in, besloten we ook nog eens niet direct de kant van het eiland te kiezen in het 1^e kruisrak, wat de basis werd voor een partij terugknokken wat resulteerde in een 27^e  plaats. De race werd gewonnen door de lichtweerspecialist  uit Duitsland Michael Schatten. In de derde race moest hij wegens een gebroken mast na een aanvaring met prins Henrik afhaken. De volgende 2^e race gingen we het beter doen Een favoriete pin-end start bracht ons tot vlak aan het eind van het 1^e kruisrak op een gedroomde 1^e plaats totdat de wind plots 30 graden draaide en we weer de bietenbrug op gingen. Vriend en vijand stonden verbaasd dat prins Henrik met aan boord oud Goldcupwinnaar Lars Hendriksen ver voor het veld uit de eerste boei rondden. Deze plaats konden ze niet vasthouden. Zouden we het niet meer weten begon door onze hersens te spoken, want een 28^e plek was ons resultaat. Beste Nederlanders tot nu toe waren Ed Frech met aan boord Steven Vis en Ad Bakker. Zij zeilden een 12^e en een 10^e plaats. ”The Man” Paul Richard gaf ondertussen zijn visitekaartje af door zowel de 2^e als 3^e wedstrijd te winnen gevolgd door de Fransman Didier Cuny met een heel oude (lekke) houten boot, waar hij overigens in de 60er jaren tweemaal 2^e was op Gold Cups en de Deen Peter Warren.

Gelukkig de volgende dag wat meer wind, ook vanuit een andere richting gelukkig waar we normaal wel raad me weten. Onderin gestart natuurlijk, er voor langs en als eerste rond de ton. Die dreef tot vlak voordat we er omheen moesten nog aan een bootje, net als het spreadermark, maar dat mocht voor ons de pret niet drukken. 

Konden het leuk volhouden en liepen zelfs nog uit op Paul Hoy Jensen en de regerende Wereldkampioen Dieter Schon met aan boord pro Vincent Hoesch. Deze laatste probeerde tot onze schrik vlak voor de finish over stuurboord voor ons langs te komen wat helemaal niet kon. Even dachten we dat het Pieter Heerema was, want die heeft ook van zulke streken, maar die was er niet en er zat niets anders op dan onder hem te draaien teneinde een aanvaring te vermijden, wat weer tot resultaat had dat we achter Paul langs moesten hetgeen ons in de ontstane paniek naar een derde plaats bracht. Een protest tegen Schon hadden we ongetwijfeld gewonnen, maar we hadden gewoon geen zin in het opgeven van het borreluur en uren te wachten voor de protestkamer. Bovendien liep Schon al mank met krukken als gevolg van een gebroken been bij een ski ongeluk met daarop nog kwetsuren van de neerstortende reddingshelikopter. We dachten: Laat maar, hij is al genoeg gestraft. ’s Middags besloot het comité de race uit te stellen omdat het wel erg hard ging waaien. Zie bijgaande foto’s. Hierop ziet u in het midden onze Leo perfect hangen. Wat een fotograaf al niet kan losmaken in de mens?! Graag willen wij melden dat dit minder dan slechts 1 minuut heeft geduurd en nog niet was voorgekomen, ondanks vriendelijk en dringende verzoeken en ook niet meer herhaald is, want het hangt zo rot in een Draak. Sorry Leo dit moest me van het hart.

Woensdag reservedag de mist in vanwege het niet zeilen op dinsdag wegens te veel wind. Uitjes naar de Monaco boatshow moesten worden gecancelled, maar er werd wel lekker geluncht en geld uitgegeven in de luxe winkels, nadat de wedstrijden definitief werden afgelast.

Donderdag dus vol aan de bak met twee wedstrijden welke voor ons eindigden in een 25^e en 8^e plaats. De 4^e en 5^e race werden respectievelijk gewonnen door Denen, de winnaar van de Gold Cup de Jorgen Schonherr en Frank Berg, welke laatste, met en alles of niets klap in het laatste kuisrak naar het eiland, zo’n 400 meter won. Schonherr had net als wij zijn eerste race verpest door buitenom te moeten terugkeren bij de start.

Vrijdag alweer de laatste race. Opnieuw niet al te veel wind en een mooie pin end start. Gelukkig bleef de wind nu constant en kwamen we bij de eerste 10 rond de bovenboei. Daar werd nummer 1 Costas uit Spanje naar huis gestuurd door het comité wegens een zwarte vlag en ging Schonherr achter hem aan zonder het spreadermark te ronden. Dit zou hem die race zijn 1^e plaats kosten, die nu werd opgeëist door Simon Brien uit Ierland samen in een boot met Mike Cotter. Vlak voor de finish werden wij helaas nog net gepasseerd door Hoy Jensen en konden we gelukkig nog een 5^e, later 4^e plaats noteren die ons liet stijgen naar een 6^e totaalplaats met 67 pnt.

Het takelen werd gelukkig nu beter geregeld met nummers op volgorde van aankomst,ook de trailers werden netjes opgehaald, zodat een grote puinhoop met veel schades als in het afgelopen jaar ons bespaard bleef. Hopelijk zullen met name de boeienboten wat gaan trainen, want vaak lag het eerste kruisrak tegen instructies van de wedstrijdleiding niet goed in de wind. Ook dreven de boeien nog wel eens los en dit is nergens voor nodig.

De serie werd overtuigend gewonnen door Paul Hoy Jensen, GBR 680 met 1,1,4,7,3= 16pnt, gevolgd door Martin Payne GBR 656 4,30,rdg,17,4 5=43,8 pnt, daarop Peter Holm met dochter Maria en schoonzoon Claus Hoy Jensen met als resultaten 19,dsq,8,13,2=55 pnt.

De resultaten van de andere Nederlanders waren Peter de Ridder 9, Ernst Cancrinus 21^e, Bart Fock 33^e, Arjen van Vemde 39^e, Bram de Wilde 46^e Frans Brandt 54^e, Hestia met good old Tom Vincke aan boord 61^e, Ed Frech 62^e Elbert Keus 66^e, Andre du Pon 72 en met de rode lantaarn de Witlof met een 76^e plek.

’s Avonds de traditionele prijsuitreiking in de tent en de volgende dag nog even Leo afgeleverd in St. Tropez, waar hij nog een aantal dagen zou gaan volgen in gezelschap van ondermeer Rob de Kraa, Frits Beck en de nieuwe reserveburgemeester van St. Tropez Guus Nater, allen natuurlijk met hun liefhebbende echtgenotes. Manfred en ik naar huis om te beginnen aan een winterslaap tot volgend jaar maart/april.

Guus de Groot